Βιντεοπαιχνίδια και παιδιά

O Βίκτορ πηγαίνει στη Γ΄ Δημοτικού και τον περασμένο μήνα γιόρτασε τα ένατα γενέθλιά του. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, με τα κοντοκουρεμένα μαλλιά, τα γλυκά μάτια και την ντροπαλή έκφραση, τον κάνουν να μοιάζει ακόμη μικρότερος. Όμως από τα 5 του ανήκει στο κύκλωμα των επαγγελματιών παικτών των βιντεοπαιχνιδιών και κερδίζει χιλιάδες δολάρια. Μετακινείται από τη μια άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών στην άλλη, συνοδευόμενος από τους προπονητές του.
Όπως αρμόζει σε όλους τους σταρ, ο Βίκτορ έχει και ένα… καλλιτεχνικό ψευδώνυμο (Lil΄Ρoison), έναν συνεργάτη για τις δημόσιες σχέσεις, έναν σπόνσορα (το 1UΡ του ομίλου Ζiff Davis) και μια ιστοσελίδα στο Ίντερνετ ( http: //www.lilpoison.com/ ) με την ιστορία της καριέρας του και εκατοντάδες φωτογραφίες. Τον ακολουθεί πάντα ένα κινηματογραφικό συνεργείο που ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ γι΄ αυτόν. Είναι όμως και πολύ μικρός για να το πάρει πάνω του ή να απολαύσει την επιτυχία. Στον δημοσιογράφο των «Νιου Γιορκ Τάιμς» που τον ρώτησε τι πιστεύει για τις τόσες νίκες του, το παιδί απάντησε: «Δεν ξέρω να σας πω, δεν τις σκέπτομαι ποτέ».
Φυσικά η «περίπτωση» του Βίκτορ προκαλεί πολεμικές και ανησυχίες. Ανήσυχοι για τη διάδοση των βιντεοπαιχνιδιών, που κλέβουν τον χρόνο όχι μόνο της μελέτης αλλά και των φυσικών δραστηριοτήτων των νέων (σε σημείο να έχει μειωθεί ο αριθμός των επισκέψεων στα φυσικά πάρκα των ΗΠΑ), οι Αμερικανοί γονείς φοβούνται πως το παράδειγμα του «παιδιούθαύματος των ηλεκτρονικών παιχνιδιών» ενθαρρύνει το φαινόμενο. Οι ψυχολόγοι υπενθυμίζουν τους κινδύνους από την έκθεση σε τρυφερή ηλικία σε τόση κυβερνο-βία, επειδή συχνά τα παιδιά δυσκολεύονται να διακρίνουν τη φαντασία από την πραγματικότητα και τα παιχνίδια μπορεί να τροφοδοτήσουν επιθετικές συμπεριφορές (το γεγονός ότι οι δράστες της σφαγής στο σχολείο του Κολουμπάιν, στο Κολοράντο, έπαιζαν με πάθος το Doom, ένα από τα πιο βίαια βιντεοπαιχνίδια, δεν θεωρείται τυχαίο). Ο πατέρας του Βίκτορ (το όνομά του είναι όπως του παιδιού) απαντάει όμως με θυμό στις κριτικές αυτές. «Παραδέχομαι πως κληρονόμησε από εμένα το πάθος για τα βιντεοπαιχνίδια», εξηγεί ο 31χρονος Ντε Λεόν, ο οποίος πουλάει εξοπλισμό καταστημάτων. «Από τότε που ήταν δύο ετών προσπαθούσε να με μιμηθεί και στα τέσσερά του με είχε ξεπεράσει. Από τότε έγινα ο μάνατζέρ του, αλλά ποτέ δεν τον υποχρεώνω να συμμετάσχει σε ένα τουρνουά: κάθε φορά τον ρωτάω αν πραγματικά θέλει να πάει. Και στο σπίτι, δεν του επιτρέπω να παίζει πάνω από δύο ώρες την ημέρα επειδή πρέπει και να μελετάει, να βλέπει τους φίλους του και να κάνει ποδήλατο». Στο σπίτι, ο Βίκτορ φέρνει ελέγχους με βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο της τάξης του.